پل

از فرهنگنامه اردبیل

پل پرديس : اين پل در شهرستان خلخال قرار دارد و ساختمان آنرا به دوره ساساني نسبت مي دهند. نواحي جنوبي و جنوب غربي خلخال تنها معبر طبيعي بوده كه زنجان و خونج (كاغذكنان) را بوسيله پلي كه بر روي قزل اوزن ساخته شده بود با اردبيل مربوط مي ساخته است. شهرهاي هروآباد و فيروزآباد تا قرن 6 هجري محل گذر لشكريان و كاروانهاي زيادي بوده كه نواحي مركزي ايران را با آذربايجان و قفقاز مربوط مي ساختند. پل سرخ ساميان: اين پل بر روي رودخانه قره سو در نزديك روستاي ساميان ساخته شده است. پل ساميان در 15 كيلومتري شمال اردبيل و برسر راه اردبيل به گرمي قرار دارد. طول پل 60 متر و عرض آن 5/7 متر است. پل ساميان داراي هفت پايه و 6 دهنه است كه هنوز هم مورداستفاده قرار مي گيرند. پل هاي شهرچاي و گيلانده: اين پلها بر روي رودخانه بالخلو ساخته شده اند و هر دو متعلق به دوره صفوي هستند. پل ابراهيم آباد: اين پل در ابتداي كوچه ابراهيم آباد بر روي رودخانه بالخلو در شهر اردبيل ساخته شده و متعلق به دوره صفويه است. آدام اولئاريوس مي نويسد كه رودخانه بالخلو در شهر اردبيل به دوشاخه شده و از درون شهر مي گذرد. ظاهراً پل ابراهيم آباد نيز ازجمله پلهايي است كه پيترودولاواله در سفرنامه خود به آن اشاره كرده است. پل ابراهيم آباد داراي 3 چشمه است كه دو دهنه آن در سالهاي اخير مورد بازسازي قرار گرفته است. پل ججين يا ( داش كسن): اين پل در داخل شهر اردبيل و بر روي رودخانه بالخلو ساخته شده است. پل ججين داراي 7 چشمه است و هم اكنون نيز مورد استفاده مردم قرار مي گيرد. پل سيدآباد: در ابتداي كوچه سيدآباد بر روي رودخانه بالخلو در محله پيرمادر ساخته شده و داراي 5 دهنه با تاق ضربي و آجري است. پل نير: در داخل شهر نير و بر روي رودخانه نير ساخته شده است. ساختمان پل به دوره صفويه منسوب است و داراي 4 دهنه مي باشد. اين پل نيز تا چندسال پيش مورداستفاده قرار مي گرفت. با احداث پل جديد در كنار آن عبور وسايط نقليه از روي پل قديمي ممنوع شده است. پل يعقوبيه : اين پل نيز متعلق به دوره صفويه است كه بر روي رودخانه بالخلو در ابتداي كوچه يعقوبيه ساخته شده است. داراي 5 داهنه با تاقهاي ضربي و آجري و پي سنگي است.